Aambeien zijn een ontstekingsziekte van het rectum, waarbij de interne rectale veneuze knopen uitzetten; in sommige gevallen kunnen de ontstoken knooppunten naar buiten verzakken; gecombineerde vormen van aambeien komen ook voor.
Hoe manifesteren aambeien zich?
Vaak gaan ontstekingsprocessen gepaard met bloedingen uit verwijde veneuze knopen. Bij deze ziekte kunnen patiënten zwaarte, branderig gevoel en jeuk in de anus en pijn voelen tijdens de stoelgang.
Aambeien zijn een veel voorkomende pathologie van het rectum, die zowel mannen als vrouwen treft. Deze ziekte wordt gekenmerkt door geleidelijke progressie; bij gebrek aan tijdige therapeutische maatregelen kan de patiënt noodhulp nodig hebben. Statistieken tonen aan dat in één land 75% van de gevallen van gediagnosticeerde aambeien een chirurgische behandeling ondergaan. Chirurgische ingrepen kunnen worden vermeden als u in de beginfase van aambeien contact opneemt met een specialist.
Etiologie en pathogenese van aambeien
De belangrijkste etiologische factor bij de ontwikkeling van aambeien is disfunctie van de bloedsomloop in hemorrhoidale veneuze ophopingen, wat dystrofische veranderingen veroorzaakt in de spier- en bindweefselstructuren die de knooppunten in het anale kanaal beveiligen.
Een belangrijke rol bij de ontwikkeling van aambeien wordt gespeeld door factoren die predisponeren voor deze ziekte: een sedentaire levensstijl, een neiging tot darmstoornissen (frequente diarree of obstipatie), misbruik van alcohol en gekruid voedsel.
Aambeien kunnen ook worden veroorzaakt door beroepskenmerken die langdurig zitten vereisen (piloten, chauffeurs en anderen). Naast deze factoren kan de ontwikkeling van deze ziekte worden veroorzaakt door bepaalde sporten (gewichtheffen, paardrijden, fietsen).
Bij de vrouwelijke bevolking zijn aambeien vaak een gevolg van zwangerschap en bevalling.
Classificatie en symptomen van aambeien
Bij het stellen van een diagnose gebruiken specialisten de classificatie van aambeien met betrekking tot de lokalisatie van het pathologische proces. Volgens deze classificatie zijn er drie vormen van aambeien: extern (extern), intern en combinaties (gemengde vorm). Vaak zijn interne aambeien het gevolg van uitzetting van de interne rectale hemorrhoidale plexussen, en externe aambeien worden voornamelijk gevormd uit de subcutane veneuze plexus van de anus. De gecombineerde vorm van aambeien impliceert de aanwezigheid van interne en externe aambeien.
Interne aambeien
Ondanks het gevestigde stereotype van de binnenlandse geneeskunde op het gebied van proctologie, zijn de meeste buitenlandse specialisten van mening dat interne aambeien een noodzakelijke voorwaarde zijn voor het stellen van de diagnose van aambeien; Op basis van dergelijke overwegingen bestaat er in de buitenlandse medische praktijk geen concept van geïsoleerde uitwendige aambeien. Daarom worden afzonderlijke aambeien ‘skin tags’ of ‘anale fimbriae’ genoemd.
Gecombineerde aambeien
Gecombineerde aambeien ontwikkelen zich wanneer de interne hemorrhoidale plexussen zich buiten het anale kanaal verspreiden en samenvloeien met de saphena. Deze concepten zijn redelijk redelijk en modern, maar op dit moment zijn ze niet algemeen aanvaard.
Afhankelijk van de aard van de cursus worden acute en chronische aambeien onderscheiden, die in feite stadia van één ziekte zijn.
Het klinische beeld van aambeien wordt in vier fasen gepresenteerd:
- De eerste fase van aambeien impliceert de aanwezigheid van bloederige afscheiding uit de anus, die een karakteristieke scharlakenrode kleur en periodieke manifestaties heeft;
- Fase II van aambeien wordt gekenmerkt door verzakking van aambeien en hun zelfreductie. Bloedingen komen niet altijd voor;
- De voortgang van de derde fase van aambeien wordt aangegeven door de volgende tekenen: de aanwezigheid van verzakte aambeien die niet alleen kunnen worden verminderd; hun reductie moet handmatig gebeuren. Bloedingen kunnen ook aanwezig of afwezig zijn;
- in stadium IV wordt herpositionering van verzakte aambeien onmogelijk.
Symptomen van aambeien
De symptomen van aambeien zijn afhankelijk van hun vorm. Bij acute aambeien is het klinische teken trombose van externe aambeien of verzakking van interne tromboseklieren.
Tijdens het proces van trombose van aambeien worden ze aanzienlijk groter en voelt de patiënt behoorlijk intense proctalgie (pijn in de anus), die toeneemt bij de ontlasting.
De belangrijkste klinische manifestaties van chronische aambeien zijn: brandend gevoel en jeuk in het perianale gebied, episodische bloedingen uit de anus, periodieke verzakking van aambeien. Bij losse sluiting van de anale sluitspier en frequente verzakking van aambeien uit de anus kan transparante slijmafscheiding verschijnen.
Een veel voorkomend symptoom van aambeien is bloeden uit de anus. 10% van de wereldbevolking heeft periodiek last van bloedingen uit de anus, 70-80% van de onderzochte patiënten met een dergelijke klacht blijken aambeien te hebben. Helaas zoekt de meerderheid van de mensen met dergelijke symptomen geen medische hulp, omdat bloedingen schaars en periodiek zijn, wat op zichzelf de bedreiging voor hun gezondheid vergroot, omdat er in het vroege stadium van aambeien een kans is om chirurgische ingrepen te vermijden. Sommige patiënten schamen zich om een proctoloog te zien of zijn bang voor de onderzoeksmethoden.
Normaal gesproken treden bloedingen op tijdens de stoelgang. Dit kunnen bloedsporen op papier zijn of spatten rood bloed tijdens het persen. Bloed kan ook in de vorm van donkere stolsels in de ontlasting terechtkomen als het na een eerdere stoelgang in het rectum achterblijft.
Symptomen van chronische aambeien
De chronische vorm van aambeien met al lang bestaande interne aambeien wordt gekenmerkt door verzakking van deze knooppunten naar buiten. Aanvankelijk treedt verzakking van de knooppunten op na ontlasting of inspanning. Naarmate de ziekte voortschrijdt, kunnen de klieren zelfs tijdens niezen of hoesten uitvallen, niet meer vanzelf terugtrekken en wordt handmatige reductie noodzakelijk. Bij afwezigheid van behandeling is handmatige reductie niet mogelijk en wordt de verzakking van de knooppunten permanent. Knopen die eruit vallen, zijn gevoelig voor trombose en veroorzaken ernstig ongemak voor de patiënt.
Vaak is het klinische teken van aambeien anale jeuk, waarvan de oorzaak constante irritatie van de huid van de anus met afscheidingen is.
Diagnose van aambeien
De diagnose van aambeien is vrij eenvoudig en bestaat uit verschillende procedures. Nadat de medische geschiedenis van de patiënt is verzameld, voert de arts een proctologisch onderzoek uit. Dit onderzoek kan worden uitgevoerd in verschillende posities van de patiënt: liggend aan de linkerkant, op de rug, zoals in een gynaecologische stoel, of in de knie-elleboogpositie. Meestal wordt de voorkeur gegeven aan de positie aan de linkerkant, omdat dit het meest comfortabel is voor de patiënt, maar voor verschillende doeleinden van het onderzoek kan de arts verschillende posities voorstellen.
Onderzoek van het perianale gebied
Aan het begin van het proctologische onderzoek worden de billen van de patiënt zorgvuldig uit elkaar gespreid, de arts onderzoekt het perianale gebied in een staat van rust en spanning. In dit geval is het mogelijk om verzakte en externe aambeien, laesies van de huid van de anus, zweren en anale fissuren te identificeren. Na het onderzoek wordt een palpatieonderzoek van het perianale gebied uitgevoerd, waarmee u pijngebieden en ontstekingsafdichtingen kunt identificeren.
Vingeronderzoek
Een zeer belangrijke fase in de proctologische diagnose is het digitale onderzoek van het rectum. Het proces van dit onderzoek vereist geen gebruik van speciale instrumentale apparatuur en lijkt vrij eenvoudig. Maar ondanks de eenvoud van uitvoering is dit soort onderzoek zeer informatief. Met een digitaal onderzoek kunt u informatie verkrijgen over de toestand van het rectum en de wanden van de anus, de aanwezigheid van neoplasmata of aambeien, spiertonus, de bekkenholte en nabijgelegen organen (prostaat, baarmoeder). Ongeveer 80-90% van de gegevens verkregen uit een digitaal examen zijn volledig vergelijkbaar met de resultaten van daaropvolgende instrumentele onderzoeken.
Anoscopie
Om de gegevens verkregen tijdens de bovengenoemde onderzoeken te bevestigen, wordt de patiënt aanbevolen een anoscopie te ondergaan. Anoscopie is een onderzoek van het anale kanaal en de meest informatieve methode voor het diagnosticeren van aambeien, die wordt uitgevoerd met behulp van speciale buizen met verschillende ontwerpen. De anoscoop is gemaakt in de vorm van een buisje met een lengte van 8-12 cm, uitgerust met een bron van felle verlichting. Anoscopen kunnen wegwerpbaar of herbruikbaar zijn, met een afgeschuind of recht uiteinde, en ze kunnen ook een zijvenster hebben om naar te kijken.
De anoscoop wordt niet alleen gebruikt in het diagnostische proces, maar is ook een integraal onderdeel van veel chirurgische ingrepen. Tijdens anoscopie kunt u de grootte, het aantal en de locatie van interne aambeien, hun veranderingen (ontsteking, bloeding, erosie) bepalen, evenals de mobiliteit en de mate van verzakking beoordelen.
Sigmoïdoscopie
Om een nauwkeurige diagnose te stellen en gelijktijdige pathologieën van het rectum en de dikke darm te identificeren (poliepen, tumoren, ulceratieve laesies, verschillende vormen van colitis, divertikels), moet de patiënt een sigmoïdoscopie ondergaan (rigide sigmoïdoscopie). Met deze onderzoeksmethode kunt u het rectum en een deel van het sigmoïd (20-30 cm) volledig onderzoeken.
Differentiële diagnose
Een belangrijke fase in de diagnose van aambeien is de differentiële diagnose, met als doel andere ziekten uit te sluiten die klinische manifestaties hebben die vergelijkbaar zijn met aambeien. Dergelijke pathologieën omvatten:
- anale kanker;
- darm- en rectumkanker;
- acute en chronische vorm van anale fissuur;
- villeuze tumoren van het rectum;
- rectale fistels;
- rectale verzakking;
- De ziekte van Crohn;
- niet-specifieke colitis ulcerosa;
- proctitis (na infectie, bestraling, enz.);
- eenzame rectale zweer;
- endometriose;
- verzakking van hypertrofische anale papillen.
Met het oog op differentiële diagnose kan de arts verschillende aanvullende onderzoeken voorschrijven (irrigografie, colonoscopie, echografie, CT).
Behandeling van aambeien
Behandelingsmethoden voor aambeien zijn afhankelijk van de mate van de ziekte en de aanwezigheid van bijkomende pathologieën. In het beginstadium van aambeien is conservatieve therapie vaak voldoende. Ook is in de eerste fase van aambeien genezing mogelijk met behulp van sclerotherapie of elektrocoagulatie. Voor de tweede en derde fase van aambeien is het raadzaam om ligaturen toe te passen (ligatie met latexringen of ligatie van hechtingen). In het geval van de derde fase van aambeien wordt de Longo-transanale resectietechniek als een productieve behandelmethode beschouwd. Hemorrhoidectomie (chirurgische excisie van aambeien) is een indicatie voor de vierde fase van aambeien. In de acute periode van de ziekte is uitsluitend conservatieve therapie geïndiceerd.
Conservatief type behandeling
Conservatieve behandeling van aambeien is gericht op het elimineren of verlichten van klinische manifestaties en het verzachten van het acute proces. In dit stadium van de behandeling krijgt de patiënt een dieet voorgeschreven om de ontlasting te normaliseren. In sommige gevallen wordt het gebruik van laxeermiddelen aanbevolen. De patiënt krijgt ook medicijnen voorgeschreven die de veneuze wanden helpen versterken. Het complex van conservatieve methoden voor de behandeling van aambeien omvat het voorschrijven van zalven en rectale zetpillen met een analgetisch, genezend, ontstekingsremmend, verbeterend lokaal bloedstroom- en hemostatisch effect.
In geval van ernstige bloedingen kan aan de patiënt versterkte hemostatische middelen worden voorgeschreven.
Behandeling van interne en externe aambeien in latere stadia
Patiënten met stadium 2, 3 en 4 moeten zich ervan bewust zijn dat conservatieve behandeling tijdelijk is en in ieder geval effectievere procedures en chirurgische ingrepen vereist.
Uitgevoerd in de latere stadia, omvat hemorrhoidectomie de verwijdering van aambeien, waarbij een volledige excisie van de veneuze plexussen wordt uitgevoerd, waardoor de mogelijkheid van terugval wordt geëlimineerd.
In de meeste gevallen vereisen aambeien geen noodinterventies (behalve bij hevig bloeden met ernstige bloedarmoede), dus de patiënt heeft het recht om zelfstandig een van de door de arts voorgestelde behandelmethoden te kiezen. Alleen een arts kan na een onderzoek bepalen hoe aambeien in een of ander stadium moeten worden behandeld. Omdat aambeien veel problemen en constant ongemak veroorzaken, zijn de symptomen onaangenaam en pijnlijk. Patiënten stemmen er vaak mee in om van deze ziekte af te komen met behulp van radicale behandelmethoden. De prijzen voor aambeienbehandeling in gespecialiseerde klinieken zijn ook afhankelijk van het gevorderde stadium van het proces, dus de beste optie voor de patiënt is om aambeien onmiddellijk na de diagnose te behandelen.
De prognose voor deze ziekte hangt af van het stadium, maar is in bijna alle gevallen gunstig.
Preventie van aambeien
De basis voor de preventie van aambeien is het voorkomen of elimineren van factoren die bijdragen aan het disfunctioneren van de bloedstroom in de bloedvaten van het rectum, evenals de normalisatie van het spijsverteringskanaal.
Het is belangrijk om ziekten, waarvan de klinische manifestaties diarree en constipatie kunnen zijn, onmiddellijk te behandelen en de voeding te normaliseren en te rationaliseren.
Om aambeien te voorkomen, is het noodzakelijk om regelmatige hygiëneprocedures uit te voeren, de anus grondig schoon te maken na de ontlasting, zachte papiersoorten te gebruiken, indien nodig het gebruik van toiletpapier te weigeren en de anus te wassen met water op kamertemperatuur.
Mensen die een sedentaire levensstijl leiden, moeten lichaamsbeweging in hun dagelijkse routine opnemen en meer wandelen. Bij de eerste symptomen van aambeien moet u alle zware lichamelijke activiteiten vermijden.